Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008

Τα τσιμεντένια τρωκτικά, σακάτεψαν το "χειροποίητο νησί"

Tο νησί που 'γινε. μπακλαβάς! Η λιγούρα έχει τέλος;

Ο Καζαντζάκης σημειώνει: «Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα, κατάλαβα, πόσο το ελληνικό τοπίο επιδρά στην ψυχή του ανθρώπου. Όλα έχουν ένα μέτρο ανθρώπινο. Όπως στην αρχαία Ελλάδα. Οι θεοί, τα βουνά, τα ιερά τους, ήταν κοντά στο μπόι τους, για να τα βλέπουν και ν' αντλούν δύναμη απ' αυτά.
Δεν υπήρχε η αίσθηση της υπερβολής. Για να νιώσεις την αρχαία Ελλάδα, τη σκέψη της, την τέχνη της, τους θεούς της, μια αφετηρία υπάρχει: να πιάσεις το χώμα, ν' αγγίξεις την πέτρα, να δροσιστείς από το νερό, να νιώσεις τον αέρα. Από δω, πρέπει ν' αρχίσεις.»

Αυτές τις θαυμαστές σκέψεις, μια υμνολογία: σ' ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι καθόρισαν ως μέτρο, βάση κι αρμονία στη ζωή και στη σκέψη, επισημαίνει ο μεγάλος μας λογοτέχνης, παρατηρώντας και συγκρίνοντας εικόνες, που 'βλεπε στην προπολεμική πατρίδα μας. Έκρινε, με βάση τα δεδομένα της εποχής εκείνης. Τότε, από την Κρήτη και την Πελοπόννησο, από τα νησιά του Αιγαίου και Ιονίου, από τη Θράκη μέχρι την Ήπειρο, δεν είχε αρχίσει η συστηματική άλωση της ελληνικής υπαίθρου. Ακόμα διατηρείτο μ' ενάργεια, η άσπιλη εικόνα των αγροτικών οικισμών, ο τρόπος ζωής των κατοίκων, με τις διαχρονικές πατροπαράδοτες συνήθειες και ηθική τους (ο ξένος ήταν πάντα καλοδεχούμενος). Τότε, στο χωριό, δεν καπέλωναν τον πλάτανο και το κυπαρίσσι, από τα πανωσηκώματα των υπερκατασκευών. Τότε οι λόφοι είχαν ακόμα την χαρακτηριστική τους μορφολογία και δεν είχαν χάσει το περίγραμμά τους, από τις μαχαιριές των κάθετων κι οριζοντίων ρυμοτομήσεων. Από τις επάλληλες οικοδομές της πλεονεξίας, που αλλοιώνουν την εικόνα του φυσικού τοπίου, φτιάχνοντας το τωρινό ντόμινο της αισθητικής λεηλασίας. Τότε, που η παραδοσιακή αρχιτεκτονική, καθορίζονταν από το σύνολο των δομημένων κι ελεύθερων χώρων, από την ολική εικόνα του οικισμού, κι όχι από τον αρχιτεκτονικό ναρκισσισμό του μεμονωμένου μηχανικού κι αρχιτέκτονα ή τις οικιστικές και περιβαλλοντικές αυθαιρεσίες της αρπακτής, που επιβάλλεται από τους κατασκευαστές του: «πάρτα όλα»! Της λογικής των «τσιμεντάδων» του: «κτίστε παντού»! Των μεσιτών, που διαπραγματεύονται το: «πούλα, παντού χωριάτη», γιατί έρχεται «χρήμα, εξέλιξη και πρόοδος».

Το παζλ αυτό συμπληρώθηκε από το κράτος και τους επαίσχυντους περιβαλλοντικούς όρους δόμησης που νομοθέτησε, για να μαζέψει πιότερη εξουσία, μεγαλύτερη πελατεία. Γαργάλησε τα «ένστικτά του πετεινού», που λαλεί τα «κικιρίκου» του, από το ψηλότερο μέρος του κοτετσιού! Τα περισσότερα σπίτια των νεοκατασκευών στις Κυκλάδες, βάλανε τακούνια και σηκώθηκαν δυο ορόφους (και με υπέρβαση και κάτι παραπάνω) από το χώμα. Για να έχουν να δείχνουν «οι νεοανερχόμενοι», πρώην «φτωχομπινέδες», ότι η ευμάρεια τους θέλει «μπούγιο», για να δείξει τα προσόντα τους!
Η υπερβολή πήρε πιστοποιητικό νομιμότητας από την πολεοδομία! Την αισθητική άλωση την είπαν. συντελεστή δόμησης. «Ότι θέλει ο λαός, εμείς του το δίνουμε».
Άσπρα κουτάκια διάσπαρτα, σ' όλη την επικράτεια του νησιού. Ατέλειωτα οικιστικά συγκροτήματα προς πώληση κι ενοικίαση, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν κοινωνικότητα, με τον τρόπο που δομούνται. Χωρίς κεντρικό πυρήνα, την πλατεία, χωρίς όλα αυτά που φτιάχνουν ένα «ανθρώπινο οικισμό», Αυτό που με δυο λόγια αποτέλεσε τη δομή της επικοινωνίας. Αντί αυτού, σειρά σπιτιών, με μόνο τους προσόν, τη θέα προς τη θάλασσα. Γι' αυτήν την πλανεύτρα, που πληρώνουμε λύτρα, τα μεγάλα ποσά των αγοροπωλησιών. Αυτό είναι σε γενικές γραμμές το νέο μοτίβο της αισθητικής των σπιτιών στις Κυκλάδες του 21ου αιώνα. Μια κληρονομιά που άρχισαν τα εργολαβικά τρωκτικά από την εποχή της χούντας και συνεχίστηκε με αμείωτο ρυθμό, στα χρόνια που επακολούθησαν.
Ήρθε κι εκείνος ο νόμος των τεσσάρων στρεμμάτων, για να μπορέσεις να κτίσεις σπίτι κι αποτελειώνει την ντηνιακιά ενδοχώρα. Το νησί έγινε μπακλαβάς, χωρίστηκε και πουλιέται με το κομμάτι! Παντού ξεφυτρώνουν σπίτια, κυρίως κοντά στους οδικούς άξονες. Γι' αυτό μεγαλώνει η απαίτηση και για άλλους, μακρύτερους δρόμους. Για να μπορούν να πάρουν πάνω τους και τ' απομακρυσμένα οικόπεδα.

Όπως σημείωσε ενδεικτικά σε μια ομιλία του, ο πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας Μιχάλης Δεκλερής, υπάρχουν κατατεθειμένες 45 εκατομ. άδειες οικοδομών στη χώρα μας, για ένα πληθυσμό 11 εκατομ. κατοίκων! Στην Τήνο, κάθε χρόνο κατατίθενται περισσότερες από 200 άδειες. Με την ταχύτητα αυτή των κατασκευών, σύντομα το νυχτερινό θέαμα της Μυκόνου, που φαντάζει σαν μια απέραντη φωταγωγημένη μεγαλούπολη, θα έρθει και στα δικά μας τα μέρη. Η περιοχή πέριξ της Χώρας της Τήνου και στα κοντινά της χωριά, τα πάμπολλα σπίτια έφτασαν σε τέτοιο σημείο, που πλέον δεν ξεχωρίζονται οι οικισμοί!

Άλλωστε, στο βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Η φωνή του Αιγαίου» (2004) της Λυδίας Καρρά, φαίνεται το μέγεθος της οικολογικής καταστροφής. Όπως ενδεικτικά αναφέρει η σκηνοθέτης, κάνοντας με την κάμερά της ένα ζουμάρισμα στην κυκλαδίτικη γη, «το Αιγαίο που αγαπήσαμε, με τις παρθένες ακρογιαλιές, χάνεται στον οικοδομικό οργασμό. Έχει μετατραπεί σ' ένα απέραντο γιαπί»!

Έτσι αλλοτριώθηκε από τα κόμπλεξ της οικοδομικής πλεονεξίας, η αρμονία, που πρέπει να χαρακτηρίζει το σπίτι και τον χώρο. Το χωριό και το ευρύτερο περιβάλλον. Η χρυσή αγαθή σχέση ανθρώπου και φύσης, διαταράχθηκε. Ας λάβουμε υπ' όψιν, ότι τα γραφικά χωριά μας, φτιάχτηκαν χωρίς σχέδια, οικοδομικούς κανονισμούς και άδειες. Κι όμως ήταν τότε μέσα στο μέτρο και στα όρια, που τους πρόσφερε η φύση. Να κοιτάχτε, το πιο κραυγαλέο παράδειγμα ήταν τα ξωκλήσια, μικρά και ταπεινά, για τον τιμώμενο Άγιο και μια μεγάλη αυλή, για το πανηγύρι των ανθρώπων. (Συγκρίνονται όλα αυτά, με τα σύγχρονα τερατουργήματα, που δείχνουν τόσο παράταιρα μέσα στην ντηνιακιά φύση);
Στο χωριό το ένα οικοδόμημα αγκάλιαζε το άλλο, για να συνυπάρξουν οι γείτονες, στη συνταιριαστή τους συνέχεια. Οι αλλοτινοί κατασκευαστές, δεν είχαν την υπέρμετρη μωροφιλοδοξία των σημερινών, με, τους πολλούς καμπινέδες, στ' ατέλειωτα τετραγωνικά του «καλοκαιρινού» σπιτιού. Τότε οι πλούσιοι, το παραπανίσιο βαλάντιό τους, το δίνανε για να γίνουν έργα στο χωριό. Δεν οργάνωναν «δεξιώσεις» γύρω από την πισίνα, που είναι ένα ακόμη αίσχος σ' ένα νησί, που έχει ελλείψεις σε νερό! Τότε η κοινωνική ζωή ήταν στην κοινοτική πλατεία, στα περπατάκια των σπιτιών, στις καθημερινές βεγγέρες. Εκεί ζούσαν τις συντροφικές σχέσεις, εκεί ονειρεύονταν κι εκεί κρατούσαν άρρηκτο τον ιστό της κοινωνικής αλληλεγγύης τους. Γι' αυτό κι έφτιαξαν τόσο αξιοθαύμαστα έργα, που αρκετά απ' αυτά, θέλανε πολλά χέρια για να γίνουν. Ο γείτονας, ο φίλος κι ο συγγενής, ήταν συνδεδεμένοι με τον αναμεταξύ τους κάματο. Άνθρωποι, ζώα κι ατέλειωτος μόχθος, έφτιαξαν το ανθρωπογενές ανάγλυφο της Τήνου, που στους σύγχρονους καιρούς, με ευκολία ισοπεδώνεται από την επέλαση της μπουλντόζας.
Η Τήνος, γεμάτη μάντρες που στεριώνουν τις παραγκαιριές, δείχνει από τις πέτρινες ρυτίδες της, το βάθος της ιστορίας της. Το τι ιδρώτας χύθηκε για να αντέξουν οι άνθρωποι στο χρόνο και στο χώρο. Οι χωματισμένοι σήμερα ανεμόμυλοι, οι γκρεμισμένοι περιστεριώνες, τα εγκαταλειμμένα αλώνια, τα κατεστραμμένα γιοφύρια και τα χορταριασμένα κακτ'κιά, άλλοτε, ήταν τα καλαίσθητα, τ' ανθρώπινα στολίδια, μέσα στους ανθισμένους κάμπους. Τότε
που τα χωριά ήταν αυτόνομες παραδοσιακές υπάρξεις. Με τα ξεχωριστά ήθη κι έθιμα τους κι όχι ο σημερινός τόπος, που 'χει το σούπερ- μάρκετ, το ουζερί και την ταβέρνα, ο αναγκαστικός χώρος υποδοχής και . βόλτας, όλων αυτών, που βγαίνουν από το «καβούκι» της εξοχικής μεζονέτας και πάνε μια βόλτα στο χωριό, για να ξεσκάσουν!
'Όλα τούτα όμως, δημιουργούν τη ιδεολογική αποξένωση, των από 'κει (ξένων) κι από 'δώ (δικών μας), που έχει και πολιτικές συνέπειες, στα δρώμενα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι νέοι επήλυδες ιδιοκτήτες σπιτιών, αν και θα έπρεπε, εν τούτης δεν ενδιαφέρονται για την διαχείριση της κοινότητας. Η αδιάφορη αυτή συμπεριφορά και λογική τους, καλοβολεύει τους ντόπιους κομματαρχέους, να εξουσιάζουν με την φαυλότητά τους, τα τοπικά ζητήματα, που αφορούν όλους μας. Οι ντόπιοι, αν και σε πολλές των περιπτώσεων ζουν έμμεσα κι άμεσα από τις οικονομικές δοσοληψίες που έχουν με τους «ξένους», τους σνομπάρουν και «υπογείως» τους κοροϊδεύουν. Έτσι μεγαλώνει το χάσμα κι απλώνεται η «πονηράδα» των («ταλαιπωρημένων από τον χειμώνα και την εγκατάλειψη») κατοίκων του νησιού, που θέλουν με το έτσι κι αλλιώς, να εκδικηθούν και να τ' αρπάξουν από τους («άνετους λεφτάδες») μη τηνιακούς, που πήγαν στο νησί για το γούστο τους!
Όταν χαθεί το χρώμα της Τήνου (το βασικό της ατού, αυτό που την κάνει διαλεκτή στην ομήγυρη των Κυκλάδων) που εξ αιτίας αυτού του λόγου συγκίνησε πολλούς κι αγάπησαν τον τόπο τούτο, τι θα έχει μείνει;
Η σημερινή εικόνα του οικοδομικού σχεδιασμού μας, δεν νομίζω ότι μπορεί να κολακεύει αυτούς, που σέβονται την αισθητική και πολιτιστική ιστορία των νησιωτικών οικισμών. Όπου επεμβαίνει, το επιπόλαιο σύγχρονο χέρι των εκσυγχρονιστών, χάνεται με βία, η «πατίνα» της ντηνιακιάς παραδοσιακής εικόνας.
Κάποτε λοιπόν θα πρέπει να μπει ένα φρένο σ' όλο αυτό το όργιο.
Μα το ερώτημα παραμένει. Πως;
Όταν στο νησί δεν έχουν καθοριστεί οι λεγόμενες χρήσεις γης.
Που χτίζουμε; Που αφήνουμε ελεύθερους χώρους; Που είναι φυσικά πάρκα;
Που φτάνουν τα όρια της ανάπτυξης;
Με το σημερινό καθεστώς, τα όρια των οικισμών ανοίγουν κατά το δοκούν. Με απόφαση του Δ.Σ. της κοινότητας ή του Δήμου και μια σχετική έγκριση της Νομαρχίας τραβιέται μια γραμμή επί χάρτου και γίνεται η πράξη νόμος!
Δηλαδή μεσολαβούν στη νομιμοποίηση όλοι αυτοί, που είτε έχουν προσωπικά συμφέροντα, είτε εξυπηρετούν την πελατεία τους. Τα όρια επεκτείνονται, χωρίς να σχεδιασθεί ρυμοτομία, χωρίς την μέριμνα κοινόχρηστων χώρων, την ύπαρξη περιφερειακής οδού. Χωρίς να υπάρχει εύκολη πρόσβαση στο αποχετευτικό σύστημα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα προχειρότητας, είναι όταν μέσα στο ίδιο οικόπεδο, υπάρχουν τετραγωνικά εκτός κι εντός σχεδίου!
Έτσι, μ' όλα αυτά έχουμε τον αχταρμά, όπως γίνεται λόγου χάρη στον Πάνορμο Τήνου, που ψάχνουν να φτιάξουν δρόμους, κανονικούς (όχι μαϊμούδες) και πέφτουν πάνω σε υπερβάσεις των οικοπεδούχων! (Ο δρόμος από το νόμιμο 5,50 μ. γίνεται 4,50. Ανοίγονται δρόμοι όπου λάχει, επειδή βολεύει την μπουλντόζα. Δρομάκια καταλήγουν σε αδιέξοδα. Πέφτεις πάνω σε τοίχους που κτίστηκαν αυθαίρετα κλπ.). Στον εν λόγω οικισμό του Πανόρμου, εκτός δυο -τριών δρόμων και δρομίσκων, που φτιάχτηκαν από τη φροντίδα και την ευαισθησία των παρακείμενων κατοίκων, κατά τ' άλλα επικρατεί ένα χάος. Ακόμα καταπατήσεις γίνονται, για να γίνουν ιδιωτικά γκαράζ! Η κοινότητα, ψάχνει τρόπους να επιβάλλει ένα σχεδιασμό, χωρίς να τα χαλάσει με τους πελάτες της ιδιοκτήτες! Ομελέτα όμως χωρίς σπασμένα αυγά δεν γίνεται! Οι υποσχέσεις και τα μισόλογα, σύγχυση κι εντάσεις προκαλούν. Εκεί χρειάζεται κύριε πρόεδρε να δείξεις τον τσαμπουκά σου! Δεν είναι δυνατόν να μην ξέρουμε, που αρχίζει και πού τελειώνει η παραλία. Σε ποιο μέρος μπορούμε να χαρούμε πρακτικά και αισθητικά, το μπάνιο μας! Που αρχίζει και που τελειώνει η λιμνοθάλασσα. Πώς διαχειριζόμαστε τ' απορρίμματα. Τι κάνουμε για τις δενδροφυτεύσεις. Για την εν γένη βελτίωση των κοινοτικών υποδομών (όπως και για τον καλλωπισμό του δημόσιου χώρου).

Ο χώρος του Πλανήτη και Καβαλουρκού, μέχρι την Αγία Θάλασσα, για ιστορικούς, αισθητικούς και για περιβαλλοντικούς λόγους, πρέπει να χαρακτηριστεί φυσικό πάρκο. Να μείνει ανέπαφος, ν' αποτελέσει υπόδειγμα και για άλλες περιοχές, όπως στα Χούλα, στη Φάμπρικα του Βαθύ κλπ.
Οι εγκαταλειμμένοι οικισμοί του Κάτω Μαρλά, στα Σκαμνίδια στην Καραμπούσα, να μπουν στα επιδοτούμενα project village planning (N.D.P. 2007-2013 EU Structural Fund, Guide to Funding)για ν' αναστυλωθούν.
Τρέχουν σε περισσότερα από 50 προγράμματα, για τη δημιουργία πρότυπων αγροτουριστικων χωριών, όπως έχει γίνει σε άλλους τόπους. (Στη Χίο, στα Ζαγοροχώρια, στην Ευρυτανία, στην Ιρλανδία, Ολλανδία, Γερμανία, Ιταλία και Ισπανία). Έτσι κάνουν οι έξυπνοι πρόεδροι και δεν αφήνουν την τύχη της ανάπτυξης, στους πονηρούς μηχανικούς, που αλωνίζουν την ενδοχώρα της Τήνου, με τις διάφορες επενδυτικές τρύπες που ανακαλύπτουν. Που φτιάχνουν
με κοινοτικά προγράμματα(αγροτουρισμού), τουριστικές μονάδες!

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΙΧΕΛΗΣ

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2008

Σύσκεψη για την πρόοδο εκτέλεσης των έργων στο το λιμένα της Τήνου

Στο πλαίσιο της Πολιτικής του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, για την ασφαλή προσέγγιση πλοίων ακτοπλοΐας και κρουαζιέρας στο λιμένα της Τήνου, διοργανώθηκε χθες(04-03-2008) στο Υ.Ε.Ν.Α.Ν.Π., με πρωτοβουλία του Γενικού Γραμματέα Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής κ. Γεωργίου Βλάχου και υπό την προεδρία του, σύσκεψη για την ενημέρωση των εμπλεκομένων φορέων, αναφορικά με την πρόοδο εκτέλεσης των έργων στο λιμένα της Τήνου, το στάδιο προώθησης των τεχνικών λύσεων που είχαν συζητηθεί κατά τις προηγούμενες αντίστοιχες συσκέψεις, καθώς και θέματα ασφάλειας και εύρυθμης λειτουργίας του εν λόγω λιμένα.

Στη σύσκεψη συμμετείχαν, πέραν των εκπροσώπων του Υ.Ε.Ν.Α.Ν.Π., ο Νομάρχης Κυκλάδων κ. Δημήτρης Μπαϊλας, ο Έπαρχος Τήνου κ. Ραφαήλ Μωραΐτης, ο Δήμαρχος Τήνου κ. Σίμος Ορφανός, ο Διευθυντής της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κυκλάδων κ. Γιάννης Αλβέρτης, ο Λιμενάρχης Τήνου, εκπρόσωποι της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Τήνου – Άνδρου, της Ε.Ε. Ακτοπλοΐας, της Π.Ε.Π.Ε.Ν., καθώς και πλοιοκτητριών εταιρειών πλοίων ακτοπλοΐας και κρουαζιέρας.

Στο πλαίσιο της σύσκεψης, κατέστη δυνατή η ενημέρωση των εμπλεκομένων φορέων για τα παραπάνω θέματα και προέκυψαν τα ακόλουθα αποτελέσματα:
· Τα έργα που εκτελούνται στο λιμένα της Τήνου, μετά τις σχετικές παρεμβάσεις, βρίσκονται στη σωστή κατεύθυνση και υπάρχουν μικρές καθυστερήσεις στην υλοποίησή τους.
· Η Δ.Τ.Υ.Ν.Α. Κυκλάδων θα διερευνήσει εντός δύο ημερών τη δυνατότητα εξυπηρέτησης με ασφάλεια του πλοίου «BLUE STAR II», ειδικά για τη Μεγάλη Παρασκευή, σε υπό κατασκευή κρηπίδωμα του εν λόγω λιμένα.
· Η Δ.Τ.Υ.Ν.Α. Κυκλάδων θα τοποθετηθεί εγγράφως για το θέμα της δυνατότητας εξυπηρέτησης κρουαζιεροπλοίων τη θερινή περίοδο του 2008.
5/3/2008

Πηγή: http://www.marinews.gr/article.asp?NewID=4268

Επικίνδυνο το νέο λιμάνι της Τήνου;


Εδώ και μήνες βρίσκεται σε εξέλιξη το μεγάλο έργο επέκτασης του εξωτερικού λιμανιού Τήνου. Έργο εκατομμυρίων ευρώ. Έχουν ακουστεί πολλά και διάφορά για το συγκεκριμένο έργο και έχει αναπτυχθεί εντονότατη φημολογία ότι η εκτέλεσή του γίνεται με τελείως λανθασμένο τρόπο.
Οι φήμες δυστυχώς -και όσο περνάει ο καιρός- επαληθεύονται. Ήδη, εταιρίες κρουαζιεροπλοίων έχουν ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να προσεγγίσουν το νέο λιμάνι της Τήνου, θεωρώντας αυτό επικίνδυνο. Την επικινδυνότητα του νέου λιμανιού έχουν επισημάνει και πλοίαρχοι της ακτοπλοϊας.
Και τα χειρότερο απ’ όλα είναι ότι την επικινδυνότητα του λιμανιού και τη λανθασμένη εκτέλεση του έργου παραδέχθηκε- εμμέσως πλην σαφώς- ο υφυπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής Πάνος Καμένος σε συνέντευξή του στο τεύχος Μαρτίου του περιοδικού «Εφοπλιστής».

«Γιατί στην Τήνο έγινε ένα λάθος λιμάνι και η Louis λέει «δεν προσεγγίζω»; Όλοι φώναζαν. Εμείς γράψαμε ολόκληρα άρθρα. Γιατί δεν μας άκουσε;» τον ρωτάει ο δημοσιογράφος Φώτης Μαρτίνος.

Και απαντάει ο κ. Καμμένος: «Τα λάθη αυτά γίνονται όταν δεν ακούγεται η γνώμη των καπετάνιων και των λιμενολόγων».

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΚΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΡΕΚΟΡ ΓΚΙΝΕΣ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΤΡΟΠΗ… ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ
ΚΥΚΛΑΔΕΣ= Ο ΝΟΜΌΣ ΤΗΣ ΚΑΚΟΤΕΧΝΙΑΣ

Πηγή: http://marios-voutsinos.blogspot.com/2008/03/blog-post_14.html